نه، و لازم هم نیست. یک سرویس ابری باید رمز را ذخیره کند و وقتی شما نیستید از آن استفاده کند؛ نرمافزاری که روی کامپیوتر خودتان است میتواند مرورگری را هدایت کند که از قبل در آن وارد شدهاید.
Mind My Money از نوع دوم است. روی کامپیوتر شما اجرا میشود و هیچوقت رمزی به آن گفته نمیشود.
هر چیزی که به شما نشان دهد پولتان کجا میرود باید به تراکنشهایتان دسترسی داشته باشد، و آنها در بانکتان هستند. سپردن اطلاعات ورود، یا یک اتصال بانکی دائمی، یکی از راههای این کار است، و بیشتر اپهای مالی همینطور کار میکنند، چون روی سرورهای کس دیگری اجرا میشوند و دسترسی هم باید همانجا باشد.
بیشتر اپهای مالی به شکل یک سرویس وب اجرا میشوند. برای اینکه چنین سرویسی تراکنشهایتان را بخواند، به دسترسی دائمی به بانکتان نیاز دارد: یک اتصال بانکی از طریق یک سرویس تجمیعکننده، یا اطلاعات ورود شما، که نزد آنها نگه داشته میشود تا سرورهایشان وقتی شما خوابید هم بتوانند از آن استفاده کنند.
این انتقادی به نحوهی ساخت هیچکدامشان نیست، چون ساختارشان همین را لازم دارد. اگر کار روی دستگاههای آنها انجام شود، دسترسی هم باید روی دستگاههای آنها باشد. ولی معنیاش این است که جواب «چه کسی میتواند به حسابهایم دسترسی داشته باشد» شامل یک شرکت، کارکنانش، پردازشگران فرعیاش و هر اتفاقی است که بعداً برایش بیفتد.
روی کامپیوتر شما اجرا میشود و همانجا یک مرورگر واقعی را هدایت میکند — پنجرهی Chrome خودش روی یک پروفایل جداگانه که فقط برای همین کار است، نه مرور روزمرهتان. در آن پنجره خودتان وارد بانکتان میشوید، و آن نشست روی دستگاه خودتان میماند. تعهدها، به نقل از صفحهی چطور کار میکند:
هیچ حسابی از شما روی سروری از ما هیچکدام از اینها را نگه نمیدارد، چون سروری وجود ندارد. بخش ساختاری ماجرا همین است: حتی اگر میخواستیم نمیتوانستیم نشست بانکیتان را بخوانیم، چون هیچوقت از دستگاهی که روی آن ساخته شده بیرون نمیرود.
چیزی باید دربارهی تراکنشها استدلال کند، و این مرحله به یک مدل فرستاده میشود. باز هم به نقل از صفحهی چطور کار میکند: «مرحلهای که عامل هوش مصنوعی دربارهی خرجهایتان استدلال میکند، به یک مدل فرستاده میشود. اینکه کدام مدل و تحت قرارداد چه کسی، انتخاب خودتان است.» امروز این یعنی اشتراک خودتان، تحت قرارداد خودتان با ارائهدهنده، که اگر از یکی استفاده میکنید همین حالا هم همین را دارید.
پس «همه چیز روی کامپیوتر خودتان میماند» حرف نادرستی است که ما بزنیم، و نمیزنیم. تراکنشهایتان روی دستگاه خودتان ذخیره میشوند و اطلاعات ورودتان هیچوقت از آن بیرون نمیرود؛ مرحلهی استدلال یک درخواست شبکهای است، مثل هر استفادهی دیگری از یک دستیار.
ارزش دارد صریح گفته شود، چون این صنعت قبلاً هم این مسیر را رفته. Xero قبلاً وارد پرتالهای تأمینکنندگان میشد و به جای مشتریانش اسناد را دانلود میکرد، و در ۲۰۲۲ این کار را کنار گذاشت، با این توضیح که این اتصالها قدیمی شده بودند و «اغلب توسط بانکها و تأمینکنندگان آنلاین مسدود میشدند». بانکها عمداً جلوی خودکارسازی را میگیرند، و قرار نیست دست بردارند.
هدایت یک مرورگر واقعی که صفحه را میخواند، به جای اسکریپتی که انتظار یک صفحهی ثابت را دارد، از پس خیلی بیشتری از این موارد برمیآید. مشکل را از بین نمیبرد. کاری که میکند این است که آشکارا شکست میخورد: وقتی یک ورود به شما نیاز دارد، تب را همانجا باز میگذارد و میپرسد، به جای اینکه بیصدا یک جای خالی ثبت کند که ماهها بعد متوجهش شوید.
نسخهی مفصلتر این پرسش، از جمله جاهایی که تصمیمش واقعاً با خودتان است، در صفحهی چطور کار میکند زیر عنوان «امن است این را به بانکتان نزدیک کنید؟» آمده است.
روی کامپیوتر خودتان اجرا میشود. هر مبلغی که خودتان تصمیم بگیرید بپردازید، حتی هیچ.