Hindi, at hindi mo kailangang gawin iyon. Kailangang itago ng isang cloud service ang password at gamitin ito kahit wala ka; ang software sa sarili mong computer ay kayang magpatakbo ng browser na naka-sign in ka na.
Ang Mind My Money ay ang ikalawang uri. Tumatakbo ito sa computer mo at hindi kailanman sinasabihan ng anumang password.
Anumang nagpapakita sa iyo kung saan napupunta ang pera mo ay kailangang maabot ang mga transaksyon mo, na nasa bangko mo. Ang pagbibigay ng login, o ng tuloy-tuloy na bank connection, ay isang paraan para doon, at ganoon gumagana ang karamihan sa mga money app, dahil tumatakbo ang mga ito sa server ng iba at kailangang naroon din ang access.
Karamihan sa mga money app ay tumatakbo bilang web service. Para mabasa ng isa sa mga iyon ang mga transaksyon mo, kailangan nito ng tuloy-tuloy na access sa bangko mo: isang bank connection sa pamamagitan ng aggregator, o ang login mo, na hawak nila para magamit ng mga server nila habang tulog ka.
Hindi iyon puna sa pagkakagawa ng alinman sa kanila, dahil iyon ang hinihingi ng ganoong disenyo. Kung sa makina nila nangyayari ang trabaho, kailangang nasa makina rin nila ang access. Pero ibig sabihin nito, ang sagot sa "sino ang nakakaabot sa mga account ko" ay may kasamang kumpanya, mga staff nito, mga subprocessor nito at anumang mangyari rito sa hinaharap.
Tumatakbo ito sa computer mo at nagpapatakbo ng totoong browser doon — sariling Chrome window nito sa isang hiwalay na profile na para lang dito, hindi ang pang-araw-araw mong browsing. Ikaw mismo ang nagsa-sign in sa bangko mo sa window na iyon, at nananatili ang session na iyon sa makina mo. Ang mga pangako, sa mismong mga salitang ginamit sa paano ito gumagana:
Wala kang account sa isang server namin na may hawak ng alinman dito, dahil walang server. Iyon ang pang-istrukturang bahagi: hindi namin mababasa ang bank session mo kahit gustuhin namin, dahil hindi ito kailanman umaalis sa makina kung saan ito ginawa.
May kailangang mag-isip tungkol sa mga transaksyon, at napupunta ang hakbang na iyon sa isang model. Muli, sa mga salitang ginamit sa paano ito gumagana: “Ang hakbang ng agent na nag-iisip tungkol sa mga gastos mo ay napupunta nga sa isang model. Kung alin, at sa ilalim ng kaninong kasunduan, ay pasya mo.” Sa ngayon, iyon ay ang sarili mong subscription, sa ilalim ng sarili mong kontrata sa provider, na siyang kaayusang mayroon ka na kung gumagamit ka ng isa.
Kaya mali para sa amin na sabihing “nananatili ang lahat sa computer mo”, at hindi namin iyon sinasabi. Nakaimbak sa makina mo ang mga transaksyon mo at hindi kailanman umaalis doon ang mga login mo; ang hakbang ng pag-iisip ay isang network call, gaya ng anumang paggamit ng assistant.
Sulit itong sabihin nang tuwiran, dahil napagdaanan na ito ng industriya. Dati, nagla-log in ang Xero sa mga supplier portal at nagda-download ng mga dokumento para sa mga customer nito, at itinigil nito iyon noong 2022, na sinasabing luma na ang mga koneksyon at “madalas hinaharangan ng mga bangko at online supplier”. Sadyang hinaharangan ng mga bangko ang automation, at hindi sila titigil.
Mas marami ang kinakaya ng pagpapatakbo ng totoong browser na nagbabasa ng page, kaysa sa script na umaasa sa iisang ayos. Hindi nito pinapawala ang problema. Ang ginagawa nito ay pumapalya nang hayagan: kapag kailangan ka ng isang login, iniiwan nito roon ang tab at nagtatanong, sa halip na magtala ng tahimik na blangko na malalaman mo lang makalipas ang ilang buwan.
Ang mas mahabang bersyon ng tanong na ito, kasama kung saan talaga ikaw ang magpapasya, ay nasa paano ito gumagana sa ilalim ng “ligtas bang ilapit ito sa bangko mo?”.
Tumatakbo sa sarili mong computer. Magbayad ng halagang pinili mo, kahit wala.