Όχι, και δεν χρειάζεται. Μια υπηρεσία cloud πρέπει να αποθηκεύει τον κωδικό και να τον χρησιμοποιεί όταν δεν είστε εκεί· ένα λογισμικό στον δικό σας υπολογιστή μπορεί να χειριστεί ένα πρόγραμμα περιήγησης όπου έχετε ήδη συνδεθεί.
Το Mind My Money ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Τρέχει στον υπολογιστή σας και δεν μαθαίνει ποτέ κανέναν κωδικό.
Ό,τι σας δείχνει πού πηγαίνουν τα χρήματά σας πρέπει να φτάσει στις συναλλαγές σας, που βρίσκονται στην τράπεζα. Το να δώσετε τα στοιχεία σύνδεσης, ή μια μόνιμη τραπεζική σύνδεση, είναι ένας τρόπος να γίνει αυτό, και έτσι λειτουργούν οι περισσότερες εφαρμογές οικονομικών, επειδή τρέχουν σε διακομιστές κάποιου άλλου και η πρόσβαση πρέπει να βρίσκεται κι αυτή εκεί.
Οι περισσότερες εφαρμογές οικονομικών λειτουργούν ως διαδικτυακή υπηρεσία. Για να διαβάσει μια τέτοια υπηρεσία τις συναλλαγές σας, χρειάζεται μόνιμη πρόσβαση στην τράπεζά σας: μια τραπεζική σύνδεση μέσω παρόχου συγκέντρωσης δεδομένων, ή τα στοιχεία σύνδεσής σας, αποθηκευμένα στη δική τους πλευρά ώστε οι διακομιστές τους να τα χρησιμοποιούν ενώ εσείς κοιμάστε.
Αυτό δεν είναι κριτική για το πώς είναι φτιαγμένη καμία από αυτές, γιατί αυτό απαιτεί η δομή τους. Αν η δουλειά γίνεται στα δικά τους μηχανήματα, η πρόσβαση πρέπει να βρίσκεται κι αυτή στα δικά τους μηχανήματα. Σημαίνει όμως ότι η απάντηση στο «ποιος μπορεί να φτάσει στους λογαριασμούς μου» περιλαμβάνει μια εταιρεία, το προσωπικό της, τους υπεκτελούντες της και ό,τι της συμβεί αργότερα.
Τρέχει στον υπολογιστή σας και χειρίζεται εκεί ένα πραγματικό πρόγραμμα περιήγησης — δικό του παράθυρο του Chrome σε ξεχωριστό προφίλ μόνο γι' αυτή τη δουλειά, όχι στην καθημερινή σας περιήγηση. Συνδέεστε εσείς στην τράπεζά σας σε εκείνο το παράθυρο, και η συνεδρία μένει στο μηχάνημά σας. Οι δεσμεύσεις, με τα λόγια που διατυπώνονται στη σελίδα πώς λειτουργεί:
Δεν υπάρχει λογαριασμός σας σε διακομιστή μας που να κρατά οτιδήποτε από αυτά, γιατί δεν υπάρχει διακομιστής. Αυτό είναι το δομικό κομμάτι: δεν θα μπορούσαμε να διαβάσουμε τη συνεδρία της τράπεζάς σας ακόμη κι αν θέλαμε, αφού δεν φεύγει ποτέ από το μηχάνημα όπου δημιουργήθηκε.
Κάτι πρέπει να σκεφτεί πάνω στις συναλλαγές, και αυτό το βήμα πηγαίνει σε ένα μοντέλο. Ξανά με τα λόγια της σελίδας πώς λειτουργεί: «Το βήμα όπου ο πράκτορας σκέφτεται πάνω στα έξοδά σας πηγαίνει όντως σε ένα μοντέλο. Ποιο, και με ποιανού τη συμφωνία, το επιλέγετε εσείς.» Σήμερα αυτό είναι η δική σας συνδρομή, με τη δική σας σύμβαση με τον πάροχο, που είναι η ρύθμιση που ήδη έχετε αν χρησιμοποιείτε κάποια.
Άρα το «όλα μένουν στον υπολογιστή σας» θα ήταν λάθος να το πούμε, και δεν το λέμε. Οι συναλλαγές σας αποθηκεύονται στο μηχάνημά σας και τα στοιχεία σύνδεσής σας δεν φεύγουν ποτέ από αυτό· το βήμα της σκέψης είναι μια κλήση μέσω δικτύου, όπως κάθε άλλη χρήση ενός βοηθού.
Αξίζει να ειπωθεί καθαρά, γιατί ο κλάδος έχει ξαναβρεθεί εδώ. Η Xero συνήθιζε να συνδέεται στις πύλες προμηθευτών και να κατεβάζει έγγραφα εκ μέρους των πελατών της, και το σταμάτησε το 2022, λέγοντας ότι οι συνδέσεις είχαν απαρχαιωθεί και «συχνά μπλοκάρονταν από τράπεζες και διαδικτυακούς προμηθευτές». Οι τράπεζες μπλοκάρουν σκόπιμα τον αυτοματισμό, και δεν πρόκειται να σταματήσουν.
Ένα πραγματικό πρόγραμμα περιήγησης που διαβάζει τη σελίδα, αντί για ένα σενάριο που περιμένει μια σταθερή σελίδα, τα βγάζει πέρα με πολύ περισσότερα από αυτά. Δεν εξαφανίζει το πρόβλημα. Αυτό που κάνει είναι να αποτυγχάνει φανερά: όταν μια σύνδεση σας χρειάζεται, αφήνει την καρτέλα εκεί και ρωτά, αντί να καταγράψει ένα σιωπηλό κενό που το ανακαλύπτετε μήνες αργότερα.
Η μεγαλύτερη εκδοχή αυτής της ερώτησης, μαζί με το πού πραγματικά εξαρτάται από εσάς, βρίσκεται στη σελίδα πώς λειτουργεί στην ενότητα «Είναι ασφαλές να το αφήσετε κοντά στην τράπεζά σας;».
Λειτουργεί στον δικό σας υπολογιστή. Πληρώνετε όσο αποφασίσετε, ακόμη και τίποτα.